Joël wordt in het voorjaar van 1999 naar onze opvang gebracht door een medewerker van de dierenambulance. Een deurwaarder heeft het eenzame mannetje bij een ontruiming van een woning aangetroffen in een kleine parkietenkooi. Van de bewoners ontbreekt ieder spoor...

Als de plukkerige en corpulente chin bij ons wordt binnengebracht, valt op dat het diertje aan een oog blind is.
Hij gedraagt zich erg wild en lijkt het niet prettig te vinden om te worden vastgehouden. Toch zullen we hem even moeten onderzoeken.

Zo op het eerste gezicht is er niet zo veel met hem aan de hand. Zijn vacht ziet er verder redelijk uit, zijn gebit is netjes en zijn motoriek is ongestoord.
Wel lijkt hij wat depressief en is zijn ontlasting aan de dunne kant.

Geen wonder overigens: het arme diertje heeft het nodige meegemaakt.
Het is natuurlijk niet niks als je door mensen waarin je vertrouwen hebt zomaar in de steek wordt gelaten. En dat vanwege een paar rot centen...

Het kost ons aanvankelijk veel moeite om het vertrouwen van Joël (foto) te winnen. Het kereltje is zodanig getraumatiseerd dat hij iedere vorm van contact beantwoordt met blaffen, bijten en urine spuiten.
De meeste vrijwilligers gaan in het begin dan ook met een bocht om hem heen, want als Joël de kans krijgt, trekt hij je aan een mouw door de tralies naar binnen.

Ook tegenover soortgenoten is hij uiterst onverdraagzaam. Het maakt daarbij niet uit of we hem laten kennismaken met mannen, vrouwen, oude of jonge dieren.
Joël gedraagt zich zondermeer a-sociaal en agressief.
Op het laatst houdt dan ook bijna niemand meer van hem, want iedereen is inmiddels wel een keer door hem gebeten.

Op een avond, als ik hem stil op de plank (foto) van zijn kooi zie zitten, hurk is bij hem neer.
'Hoe is het met mijn mannetje?' vraag ik.
Boos kijkt hij in mijn richting en begint te blaffen.
'Ben je nog steeds zo boos en verdrietig?' ga ik verder. 'Ik kan me heel goed voorstellen dat je het vertrouwen in mensen hebt verloren, maar geloof me: niet alle mensen zijn hetzelfde.
Er zijn ook mensen die echt van je houden, puur zoals je bent en die jou nooit in de steek zullen laten'.

Aarzelend komt Joël wat dichterbij en leunt tegen het traliewerk van de kooi. 'Weet je zeker dat je het niet prettig vindt om gekroeld te worden?' vraag ik.
Onzeker kijkt hij me aan en strijkt met zijn voorpootje over zijn neus (een oversprongreactie).
Mag ik je héél even aanraken?' dring ik aan.
Joël strijkt nogmaals met zijn voorpoot langs zijn neus en duwt zijn wang tegen de tralies.
Zachtjes kroel ik achter zijn oor... Even lijkt het erop dat hij me alsnog wil bijten, dan springt hij een plank lager en gaat bij het deurtje zitten.
'Zal ik het openmaken voor je, jongen?' vraag ik terwijl ik het klepje langzaam laat zakken.

Aarzelend stapt Joël op de rand, balanceert daar een moment en stapt vervolgens op mijn hand. Ik voel zijn grote lompe voeten op mijn handpalm, terwijl zijn neus en snorharen langs mijn vingers gaan..
Met ingehouden adem sla ik hem gade. Dan kijkt hij me aan, ontspant, klapt zijn oortjes naar voren en laat zich kroelen(!).
Eindelijk! Eindelijk maatjes...

Vanaf dit moment ga ik iedere dag een poosje bij hem zitten om met hem te praten en te kroelen. Stukje bij beetje geeft hij mij zijn vertrouwen.
Ook naar anderen toe wordt hij wat toeschietelijker, maar echt te vertrouwen is hij nog niet.
Alleen vrijwilligster Janine kan na verloop van tijd redelijk met hem overweg.

We zijn al weer enkele maanden verder als ik besluit toch een poging te wagen om Joël te koppelen.
Er is enige tijd terug een volkomen murw vrouwtje bij ons in de opvang gebracht en ik sluit niet uit dat zij wel eens een goede partij kan zijn voor ons eenzame mannetje.

Joëllyn (foto), zoals we haar hebben genoemd, gedraagt zich dermate onderdanig dat Joël geïnteresseerd raakt in de vrouw achter de mooie pels.
Onderzoekend snuffelt hij rond haar ogen en onder haar staart.
Ze ruikt eigenlijk wel lekker...
Opgewonden zwaait hij met zijn dikke staart. 'Meent zij serieus dat ze wel bij hem wil komen wonen en haar leven met hem delen?'
Joëllyn kijkt hem zwijgend aan. 'Ziet zij er soms uit als iemand die niet serieus is?'
Haastig gaat Joël naast haar zitten: 'Sorry Moppie, natuurlijk meen je dit!'

Tien dagen na hun onverwachte huwelijk wordt het kersverse bruidspaar verblijd met een adoptiekindje, een meisje van acht weken, dat moederziel alleen in het leven staat.
Wij noemen haar Joëlle (foto).
Joël ontpopt zich als een toegewijde vader en Joëllyn toont zich een heel lieve, zachtaardige moeder.
Tot op de dag van vandaag vormt dit drietal een harmonieus gezinnetje.

Joël *) is voor anderen nog steeds niet helemaal betrouwbaar.
Hij is heel beschermend ten aanzien van zijn vrouw en kind.
Maar ik? Ik kan alles met hem doen.


________________________________
*) Joël is op 1 februari 2003 financieel geadopteerd door Marlies Rasker uit Assen.

30-10-2005