Lorenzo wordt geboren in de nacht van 20 op 21 april 1997 in een dierenwinkel in Lelystad.
Precies in het weekend.

De eigenaar van de zaak sluit op zaterdagavond nietsvermoedend zijn winkeldeur en treft vervolgens de maandag erop een moederchinchilla met drie kindjes in de onderste bak van zijn stelling.

Enigszins in paniek belt hij met onze opvang om te vragen of wij de dieren kunnen opnemen, want een chinchilla met jongen vindt hij (terecht!) niet iets voor in een drukke winkel.

En zo komen ze bij ons: een prachtige beige moeder en drie pasgeboren kindjes. De meisjes zijn licht en donkerbeige, het jongetje is grijs.

We noemen de dieren respectievelijk Mujera (moedertje), Marguérita, Marcella en Lorenzo.

Marcella blijkt al gauw een zwak poppetje. Ze heeft chronisch last van urineweginfecties en blijft incontinent.
Marguérita is heel angstig. Ze wil het liefst niet gezien worden en trekt zich zoveel mogelijk terug.

Lorenzo daarentegen is een vrolijke flierefluiter: nieuwsgierig, ondernemend en brutaal. Hij is dikke maatjes met zijn zus Marcella en het lievelingetje van moeder Mujera.

Het drietal groeit voorspoedig op. Altijd zitten ze in dezelfde volgorde naast elkaar: Mujera rechts op de plank en haar drie kindjes links van haar met de kleine Lorenzo steevast in het midden, tussen hen in.
Ze doen alles samen: samen eten, samen in het zandbad en samen aan het deurtje trekken om aandacht te krijgen.

Met Marcella blijft het tobben. Ze heeft medicijnen om haar blaas tot rust te brengen, maar moet nog iedere dag in badje met speciale shampoo om haar vacht schoon te houden.

Na enkele maanden wordt Lorenzo gecastreerd.
De operatie verloopt weliswaar voorspoedig, maar niet lang daarna treedt een infectie op.

Deze blijkt met de gangbare antibiotica niet te onderdrukken.
Lorenzo moet worden opgenomen in de Faculteit Utrecht.

Met twee drains in zijn buik en een kap om krijgen we de patiënt weer thuis.

Lorenzo krijgt een plaatsje in de woonkamer en slaapt niet op, maar onder de krant en de geruite theedoek.
We noemen hem plagend: kabouter Arafat.
Lorenzo vindt alles best en laat zich lekker door ons verwennen.

Moeder Mujera en vooral zus Marcella komen regelmatig op bezoek.
Ondanks het contact met de andere gezinsleden, verliest Lorenzo steeds meer van zijn oorspronkelijk gedrag en wordt als een mensenkind dat extra zorg nodig heeft.
We dragen hem op het laatst in een buidel tegen ons aan. Wekenlang knokt hij tegen de hardnekkige infectie, echter zonder ook maar een moment iets van zijn vrolijkheid te verliezen. Hij wordt uiteindelijk de lieveling van allemaal.

De kleine Lorenzo is nog maar net hersteld en weer opgenomen in het gezin, als moeder Mujera na een bizar ongeval een blaasfractuur oploopt. Door een inschattingsfout van de plaatselijke dierenarts, belandt Mujera te laat op de behandeltafel van de Faculteit.
Artsen daar kunnen de in de darmen gekristalliseerde urine niet meer doorspoelen en kunnen niet anders dan dit heel bijzondere moedertje euthaniseren.

Het is het moment waarop we besluiten ook de kleine Marcella te laten inslapen.
De prognose voor haar is slecht en als zij dan toch komt te overlijden, dan is het beter om haar samen met haar moeder te laten gaan.
Twee april 1998 wordt een van de zwartste bladzijden uit de geschiedenis van onze opvang.

Lorenzo blijft over met zijn enige zus Marguérita. De relatie houdt niet over. Marguérita is erg gereserveerd en ziet dit broertje vooral als het speciale maatje van haar zus Marcella.

Lorenzo is kapot.
Hij is zo verdrietig, dat het er op een bepaald moment even naar uitziet dat hij het niet gaat redden.
Nachtenlang zitten we met het tweetal op en praten op hen in, maar Lorenzo blijft verdoofd van verdriet, terwijl Marguérita zich afzijdig houdt.

De grote ommekeer komt als Lorenzo op een ochtend voor dood in zijn kooi ligt. Marguérita knippert nerveus en afwisselend met haar ogen en ijsbeert over de plank. Dan waagt ze de sprong en gaat op de bodem naast haar verdrietige broer zitten.
IJsklomp Marguérita ontdooit. Voorzichtig legt ze haar kop in zijn hals en wijkt de rest van dag niet meer van zijn zijde...

Zo wordt Marguérita de redding van haar broer Lorenzo. Ze staat toe dat hij verdrietig tegen haar aan kruipt en troost hem door zachtjes in zijn hals en achter zijn oortjes te knabbelen.
Als Lorenzo na enige tijd is hersteld, is er een duurzame relatie tussen het tweetal tot stand gekomen.

Nu, vier jaar later, is het Marguérita die zorg nodig heeft. Een plotselinge infectie bezorgt haar een lelijke wond die niet wil sluiten.
Samen met Lorenzo belandt ze in onze ziekenboeg. Ze krijgt een kap om en moet gedwangvoederd worden.

Ondanks diverse beperkingen en ongemakken is haar doorzettingsvermogen bewonderswaardig. Soms halen we Lorenzo wel eens even bij haar weg omdat we hem wat te druk voor haar vinden. Marguérita zal echter niet rusten voor we hem weer bij haar terug hebben gebracht.

Wekenlang zijn we met Marguérita in de weer, totdat zij uiteindelijk wordt opgenomen bij de Faculteit Utrecht. Maar niet alleen zij wordt opgenomen, ook broer Lorenzo wordt gehospitaliseerd. Zouden we dat niet hebben gedaan, dan zou Marguérita de strijd ongetwijfeld hebben opgegeven.

Als we na enkele weken bij het tweetal op bezoek komen treffen we het ons bekende tafereel van een ondeugende Lorenzo die met een wilgentakje loopt te sjouwen en de goedmoedige Marguérita die zich dapper door de situatie heenslaat.

Lorenzo en Marguerita: een heel bijzondere broer en een al even bijzondere zus.
Niet alleen omdat Lorenzo destijds de eerste chinchilla was met een drain in zijn buik en Marguérita nu de eerste chinchilla die een transplantatie met kunsthuid heeft ondergaan, maar vooral vanwege hun gezamenlijke geschiedenis.

Lorenzo en Marguérita, of te wel de bijzondere relatie tussen een broer en een zus...

30-10-2005