INLEIDING
Onder de chinchilla's die bij Stichting Vida Nueva zijn opgevangen, bevindt zich een groeiend aantal bewoners dat niet meer door ons zal worden herplaatst.
De redenen hiervoor zijn divers:
gezondheidsproblemen, een fysieke handicap, psychische stoornissen (foto), neurologische aandoeningen, emotionele problemen of gewoon ouderdom.
Incidenteel worden nog wel solitaire bejaarde chins door ons gekoppeld en extern geplaatst, maar over het algemeen gaan wij er vanuit dat ook voor dieren geldt dat ‘oude bomen beter niet kunnen worden verplant’.
Talloze chinchilla’s hebben in de loop der jaren, om uiteenlopende redenen, een definitieve verblijfsstatus verkregen.
U zult begrijpen dat de verzorging van deze permanente bewoners – het zijn er inmiddels meer dan honderd! - veel (extra) kosten met zich meebrengt.
Mede hierdoor zijn we dringend op zoek naar structurele financiële hulp.
Het liefst zouden wij zien dat u ons helpt d.m.v. een jaarlijkse donatie.
Hieraan hebben wij namelijk het minste werk. En hoe minder tijd wij aan papiermolens, administratie, c.q. het maken en verzenden van foto’s hoeven te besteden, des te meer tijd wij beschikbaar hebben voor de dieren.
Zoals u op het ‘Rooster vaste hulpen’ kunt zien, hebben wij nog steeds te kampen met een ernstig tekort aan serieuze en gemotiveerde vrijwilligers.
'Tijd' is dus voor ons, als beheerders, c.q. verzorgers van het opvangcentrum, een alles bepalende factor……
Vindt u het toch aantrekkelijker om ons te steunen door een of meer chinchilla’s financieel te adopteren?
Dat begrijpen wij best.
Echter, de afwikkeling van een financiële adoptie (het opstellen van de adoptieovereenkomst, het schrijven van het levensverhaal en het maken van eventuele foto’s) laat doorgaans wel wat langer op zich wachten.
Als dit voor u geen probleem is, dan stellen wij u graag in de gelegenheid om een keuze te maken uit de ‘blijvertjes’ op onderstaande lijst. (Uiteraard mag u ons altijd bellen om te informeren hoe uw adoptiechins het maken!)
OVERZICHT CHINCHILLA'S VOOR FINANCIËLE ADOPTIE (1)
Chinchilla’s die in aanmerking komen voor financiële adoptie worden aan u voorgesteld in de samenstelling zoals zij in hun kooi zitten, dus als koppel of als compleet gezin.
Chins die bij elkaar horen worden namelijk nimmer door ons gescheiden!
GABRIËLLA EN SALVATINI
Gabriëlla (foto) is een wit vrouwtje, afkomstig uit Nieuw-Buinen. Ze is vermoedelijk in 1999 geboren.
Gabriëlla is - samen met nog een ander vrouwtje (zus Danique) - op 16 juli 2003, na een tip, door twee vrijwilligsters van onze stichting uit een woning gehaald. Uiteraard in overleg en met goedvinden van eigenares.
De chins zaten, samen met een aantal andere chins, waaronder een ongecastreerd standaard bokje, in een vieze kooi zonder enige inrichting.
Omdat er geen planken in de kooi waren aangebracht, moesten de chins via het gaas omhoog klimmen.
Helemaal bovenin bevond zich een klein plastic plateau waarop de dieren zich met de grootst mogelijke moeite in evenwicht konden houden. Het gebeurde dan ook regelmatig dat er chins naar beneden vielen.
De kooi was al zo lange tijd niet schoongemaakt dat alle witte chins geel geworden waren: zo ook Gabriëlla en Danique. Het heeft echt weken geduurd eer zij – mede dank zij veelvuldig badderen in schoon badzand – op hun originele kleur terug waren.
Beide vrouwtjes bleken drachtig.
In eerste instantie hebben wij Gabriëlla en Danique samen in een kooi gezet. Dit was een noodkooi, maar wel één die qua maaswijdte geschikt was voor baby’s.
Op 14 augustus 2003 is Gabriëlla bevallen van drie witte jongen. Eén jongetje kwam levenloos ter wereld. De andere, beiden meisjes, bleken gezond. Wij noemden hen Gaby en Dana.
Hoewel eigenares bloederige verhalen had verteld over eerdere bevallingen van de door ons opgenomen chins (de jongen zouden zijn opgevreten) ontpopte Gabriëlla zich als een uiterst zorgzame moeder.
Ze was de hele dag met haar kroost aan het tutten (foto).
Hierin werd zij bijgestaan door zus Danique die zich opwierp als een liefdevolle en toegewijde tante.
Onze verbazing en schrik waren dan ook groot toen wij de volgende dag beide baby’s zwaargewond aantroffen. Zowel Dana als Gaby hadden een diepe, smalle wond in hun nek en zaten onder het bloed.
Tot op de dag van vandaag hebben wij niet echt kunnen achterhalen wat zich die nacht moet hebben afgespeeld.
De mogelijkheid bestaat dat Gabriëlla onverwacht in paniek is geraakt. Ook kan er onmin of jaloezie tussen de beide zussen zijn ontstaan.
De meest recente verklaring die wij voor de juiste toedracht hebben gevonden, is dat Danique het deurtje van de noodkooi heeft geforceerd en dat de jongen beklemd zijn geraakt in een poging haar te volgen.
Zowel Danique als Gaby, werden door ons destijds namelijk onder de kooi aangetroffen.
Uiteraard hebben wij ons tot het uiterste ingespannen om de jongen te redden. Helaas moesten wij machteloos toezien hoe het tweetal met tussenpozen van enkele dagen, overleed.
Omdat wij de relatie tussen de beide vrouwtjes niet meer durfden vertrouwen, besloten wij de hoogdrachtige Danique te scheiden van Gabriëlle.
Niet veel later, te weten op 24 augustus is Danique bevallen van een zoon, Daniël.
Gabriëlla heeft na de scheiding van haar zus geruime tijd alleen gezeten. Ze was heel depressief (foto) en wilde van niemand iets weten. Voor ons was het moeilijk om haar in de periode van harte te steunen.
De wildwest verhalen van de eigenares indachtig, konden wij toch niet helemaal uitsluiten dat Gabriëlle zelf verantwoordelijk was geweest voor het door ons aangetroffen bloedbad.
Na verloop van tijd kwam onze lieveling Salvatini alleen te zitten. Zijn vrouwtje was overleden. Salvatini leek ons van begin af aan de meest geschikte kandidaat om te worden voorgesteld aan Gabriëlla.
Op 25 september besloot ik het tweetal maar eens te laten kennismaken.
Het liep zoals ik hoopte en verwachtte: de ogen van het apathische vrouwtje lichten vrijwel direct op toen zij het vriendelijke mannetje ontwaarde.
Nieuwsgierig besnuffelden Gabriëlla en Salvatini elkaar. Het duurde niet lang of over en weer werden kusjes gegeven.
Tot laat in de avond hebben wij mogen genieten van alle gezellige contactgeluidjes. Uiteindelijk vleiden de kersverse minnaars zich tegen elkaar aan en vielen zielsgelukkig in slaap.
Salvatini (foto) is een wit mannetje, geboren op 22 mei 2001.
Hij werd in het begin van zijn puberteit verstoten door het gezin waarin hij opgroeide en zat geruime tijd alleen alvorens wij erin slaagden hem te koppelen met Cató.
Cató was een volwassen vrouwtje, afkomstig van een grote fokker. Zij werd afgekeurd voor de fok omdat zij een vachtbijtster was.
Wat de fokker niet wist en wat wij al helemaal niet konden vermoeden, was dat Cató al drachtig was toen ze bij ons binnenkwam.
Cató beviel op een gegeven moment van twee zoons.
Nog diezelfde dag gaf zij de verbouwereerde Salvatini de bons. Het arme kereltje wist niet wat hem overkwam. Hij was echt stapelgek op Cató en ook op de jongen waarvan hij nota bene niet eens de vader was.
Verschillende keren hebben wij nog geprobeerd het verdrietige mannetje opnieuw te koppelen, maar Cató bleef onverbiddelijk: het was over en uit.
(Dit is overigens een reactie die wij wel vaker hebben waargenomen bij farmvrouwtjes die bij ons de vrijheid roken….).
In die zelfde periode overleed Myra, de ‘mascotte’ van onze stichting, na behandeling van haar gebit.
Zij liet een (gehandicapte) dochter Saramba na. Het lukte ons om dit wat angstige vrouwtje te koppelen met de zachtaardige Salvatini. Het stel leek voor elkaar geschapen….
Helaas sloeg na een heel gelukkige periode het noodlot toe. In afwachting van een nieuwe aangepaste kooi, waren Salvatini en Saramba (foto) door ons in een noodkooi geplaatst.
Saramba knaagde nog diezelfde nacht een gat in de kunststof onderbak en raakte vervolgens bekneld.
Zij stierf zonder dat er iemand in de gelegenheid was geweest om haar uit haar benarde positie te bevrijden. Opnieuw zal Salvatini alleen……
Op 25 september 2003 lukte het me om het verdrietige mannetje (foto) te koppelen met de eenzame Gabriëlla. Beide dieren waren op dat moment echt aan een nieuwe relatie toe.
Zoals hierboven al beschreven, was het tussen Gabriëlle en Salvatini liefde op het eerste gezicht. Reeds bij de eerste kennismaking werden over en weer kusjes gegeven.
We zijn nu enkele jaren verder en nog steeds zijn Gabriëlla en Salvatini gek op elkaar. Ze zitten dag en nacht altijd stijf tegen elkaar aan.
Met Gabriëlla heb ik veel gesprekken gevoerd over die fatale nacht waarin haar jongen levensgevaarlijk gewond raakten. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat er sprake moet zijn geweest van een bizar ongeluk.
Als ik bedenk hoe zorgzaam en toegewijd zij direct na de bevalling was en hoe lief en teder zij NU omgaat met Salvatini, dan kan het niet anders of wij hebben haar destijds verkeerd beoordeeld.
Laten we hopen dat dit unieke koppel nog een lang en gelukkig leven tegemoet mag gaan.
Reden indicatie
Enerzijds de traumatische achtergrond van Gabriëlla (ze heeft nog steeds een wat zwakke psychische gesteldheid).
Anderzijds een stukje schuldgevoel van mijn kant. Ik wil dit beschadigde vrouwtje het liefst tot het einde toe zelf blijven verzorgen.
Wanneer ik haar en haar mannetje (foto) zou herplaatsen, dan zou dat bijna voelen als verraad.
Ik wil Gabriëlle graag laten beseffen hoe waardevol zij is en dat ik oprecht van haar hou. Dit is het minste wat ik voor haar kan doen om mijn gedachten van destijds goed te maken.
Vindt u ook dat Gabriëlle en Salvatini het verdienen om te worden aangemerkt als ‘Permanente bewoners’? Aarzel dan niet en meld u aan voor
financiële adoptie van dit unieke koppel.
U levert dan op persoonlijke wijze een bijdrage aan hun verzorging.
Toegevoegd : 26 november 2007
YARIS JR EN YASMINE
Yaris Jr en Yasmine zijn nakomelingen van het legendarische koppel Yaris en Yucca. Dit bijzondere koppel, afkomstig uit Oude Pekela, werd in januari 2004 naar onze opvang gebracht.
Het mannetje bleek dusdanig gewond dat wij met gierende banden naar de kliniek zijn gereden. Zijn kop lag er bijna af.
Na een maandenlange verpleging, is Yaris er weer bovenop gekomen. Het mannetje was nog niet gecastreerd, maar wij wilden hem in de zware periode van herstel onder geen enkele voorwaarde scheiden van zijn vrouwtje (foto). Stress vanwege de scheiding zou hem zondermeer fataal zijn geworden.
Het kon bijna niet uitblijven: in de periode dat het wat beter met Yaris ging, raakte Yucca drachtig. Hoewel dit niet echt onze bedoeling was, waren wij toch blij met de twee gezonde baby’s: een jongetje en een meisje. We noemden hen Yaris Jr en Yasmine.
Helaas hebben Yaris en Yucca niet lang van hun kroost mogen genieten.
Vader Yaris overleed na ongeveer 1 jaar aan een onschuldige longontsteking. Dit omdat hij vanwege de langdurige behandeling resistent was geworden voor antibiotica.
Moeder Yucca overleed niet lang daarna van verdriet. Op een ochtend vonden wij haar dood in haar kruik.
Yaris Jr (foto) en Yasmine waren weliswaar intens verdrietig, maar zij sloegen zich op bewonderenswaardige wijze door de situatie heen.
Ze hadden vóór de dood van hun ouders al een sterke onderlinge band, maar deze band werd, vooral na het overlijden van Yucca, alleen nog maar sterker. Broer en zus raakten dusdanig aan elkaar verknocht dat er uiteindelijk zelfs een probleem ontstond: ze gingen ‘liefdesbijten’.
Liefdesbijten is een extreme manier om genegenheid te uiten; dieren bijten elkaar al knuffelend tot bloedens toe. Het is vooral Yaris Jr die zich op deze wijze uit, maar ook Yasmine laat zich in dit opzicht niet onbetuigd.
Reden indicatie:
Het is voornamelijk vanwege dit liefdesbijten dat wij Yaris Jr. en Yasmine niet kunnen herplaatsen.
Yasmine heeft af en toe een flinke wond op haar rug die op de juiste wijze moet worden verzorgd. Ook is het niet ondenkbaar dat het liefdesbijten zal toenemen zodra de dieren in een omgeving komen waar zij zich (nog) niet helemaal veilig voelen.
Ze zullen dan nog dichter bij elkaar wegkruipen en elkaar genegenheid betuigen. Ook het scheiden van dit koppel vormt geen optie: deze chins zouden zondermeer doodgaan van verdriet.
Bent u geraakt door dit bijzondere verhaal en wilt u ons helpen om Yaris Jr en Yasmine te blijven verzorgen?
Neemt u dan a.u.b.
contact met ons op, zodat wij de financiële adoptie van dit geweldige stel voor u in orde kunnen maken.
Toegevoegd: 11 november 2007
DOLORES EN DOMINGO
Dolores (foto) en Domingo vormen al jaren een harmonieus koppel. Ze zijn nog steeds verliefd op elkaar. Domingo maakt zijn vrouwtje bijna dagelijks het hof. Zodra hij haar in het vizier krijgt produceert hij de meest gekke geluiden.
Ondanks het feit dat hij is gecastreerd, gedraagt hij zich nog regelmatig opgewonden. Op zich is dit geen wonder, want Dolores is een ware schoonheid. Ze is heel fors en heeft prachtige gitzwarte ogen. Daarnaast – en dat is natuurlijk minstens zo belangrijk - is ze bijzonder lief.
Helaas heeft Domingo problemen met zijn gezondheid. Hij is wat aan de magere kant en verpulvert zijn pellets.
Meerdere gebitsinspecties hebben niets opgeleverd. Onze dierenarts vermoedt een intern probleem.
Het heeft weinig zin hier verder onderzoek naar te laten doen, want interne problemen zijn niet of nauwelijks te genezen.
Domingo (foto) heeft absoluut geen pijn. Dat staat vast. Daarom hebben wij besloten om, zolang hij nog actief blijft en plezier heeft in zijn leven, hem lekker zijn gangetje te laten gaan.
Als u dit gezellige koppel financieel wilt adopteren, neemt u dan a.u.b. contact met ons op.
Toegevoegd: 11 november 2007
LISA EN LUDOVIC
Lisa (foto) is een wit-bont vrouwtje en vermoedelijk geboren in 1999.
Ze is afkomstig van een niet al te goed bekend staande dierenwinkel in Drenthe.
Hier zat zij samen met twee standaard jongen van krap acht weken. Haar mannetje, een black velvet bokje, was een week daarvoor verkocht.
Lisa bleek, toen zij in de opvang kwam, opnieuw drachtig. Zij kreeg een vierling, waarvan één jong levenloos ter wereld kwam. De andere zonen: Laurenzo, Lennaert en Ludovic, zijn allemaal via een keizerssnede ter wereld gebracht.
Lisa en haar vijf (gecastreerde) zonen vormden lange tijd een zeer hecht gezin. Nooit was er sprake van enige irritatie of onenigheid.
In 2006 werd Lisa getroffen door een acute tepelontsteking. Een alles verwoestende bacterie sloeg in enkele dagen tijd een groot gat in haar borst.
We besloten Lisa in quarantaine te plaatsen, samen met haar oogappel Ludovic (foto). Een volledige scheiding van al haar zonen zou zij namelijk nimmer te boven zijn gekomen.
De genezing van Lisa (en daarmee de scheiding) duurde vele weken. Toen zij eindelijk zover was hersteld dat wij haar en Ludovic weer konden koppelen met de rest van het gezin, bleek dit helaas niet meer mogelijk.
De andere zonen stelden zich jaloers op tegenover Ludovic. Het was alsof zij hem zijn ‘bevoorrechte’ positie van de voorafgaande periode kwalijk hadden genomen.
Ons restte niets anders dan Lisa en Ludovic gescheiden te houden van de andere gezinsleden. Hoewel Lisa nog steeds heel gelukkig is met haar oogappel, mist zij haar andere zonen wel.
Dit uit zich van tijd tot tijd in ‘staartbijten’. Zo nu en dan vinden wij enkele druppels of vegen bloed in haar kooi. Het puntje van haar staart ontbreekt inmiddels.
Met moederskindje Ludovic (foto) gaat het prima. Hij heeft net als zijn broers misvormde oortjes. Dit is vermoedelijk genetisch bepaald, want alle jongen werden zo geboren.
Reden indicatie:
Voornamelijk de psychische gesteldheid (staartbijten) van Lisa.
Toegevoegd: 11 november 2007
CAMILLA EN ILLYO
 |
 |
| CAMILLA |
ILLYO |
Camilla, een ebony vrouwtje, geboren in 1997, afkomstig uit Drenthe.
Illyo, een standaard man (zoon van de inmiddels overleden Irmana en Merlin), geboren in 2000. Na het overlijden van zijn moeder, liefdevol geadopteerd door haar vriendin Irmana.
Reden indicatie:
Een intern probleem bij Camilla, vermoedelijk het hart. Daarbij is Camilla door diverse omstandigheden een onzeker vrouwtje geworden. Ze heeft ervaren dat niets in het leven zeker is en reageert bijzonder gevoelig op veranderingen (o.a. darmstoornissen).
Ook Illyo heeft veel meegemaakt. Het ziet er echter naar uit dat hij de genen van zijn psychisch sterke moeder heeft geërfd, want hij staat een stuk laconieker in het leven.
CHOU CHOU, LOU LOU EN BOBBY
 |
 |
 |
|
CHOU CHOU
|
CHOU CHOU EN LOU LOU
|
BOBBY
|
Chou Chou, een blonde vrouw, geboren in 1997.
Lou Lou, eveneens een blonde vrouw (zus van Chou Chou), geboren in 1997.
Bobby, een black ebony man, geboren in 1999.
Reden indicatie:
De traumatische achtergrond van Chou Chou en Lou Lou. Beide dames zijn afkomstig uit
een drugspand in Groningen. Eerder werden de dieren gered uit een nóg slechtere situatie.
In ons opvangcentrum zijn Chou Chou en Lou Lou na verloop van tijd gekoppeld aan onze lieveling Remy en - na diens overlijden - aan de eenzame en verdrietige Oviedo (Zie ook Typologieën:
de altruïstische chin. Helaas stierf in 2006 vriendje Oviedo aan de gevolgen van een gebitsprobleem.
De zwarte Bobby was helemaal alleen toen hij in het najaar van 2006 door zijn bazinnetje naar de opvang werd gebracht. Het zachtaardige mannetje werd bijna direct en heel liefdevol door de beide zussen opgenomen.
MARCELLO, ROCHELLE EN PAQUAYO
 |
 |
 |
|
ROCHELLE
|
PAQUAYO
|
MARCELLO
|
Rochelle (foto), een beige vrouw, geboren in 1999. Na het overlijden van haar gehandicapte broer Rico, liefdevol geadopteerd door Marcello en diens zoon Paquayo.
Paquayo, een witte man, geboren in 2000, zoon van Marcello en de in het kraambed overleden Noraly.
Marcello, een witte man (vleugje beige), geboren in 1997. Afkomstig van onze eerste vrijwilliger Roef die thans deel uitmaakt van het door de X-factor inmid- dels legendarisch geworden duo Roef en Marian.
Reden indicatie: Voornamelijk de zwakke psychische gesteldheid van Rochelle (o.a. panische angst voor vreemden).
KIMSO EN KYRA
Kimso (foto) is een zeer forse beige bok, afkomstig uit Winschoten. Hij is geboren in 1997 en werd op zaterdag 19 juni 2004 naar onze stichting gebracht.
Aanvankelijk was het de bedoeling dat hij zou worden gekoppeld. Het mannetje bleek zijn hele leven (ruim zeven jaar!) alleen te hebben gezeten en was twee maanden eerder overgenomen van kennissen.
Het was nog een hele toer geweest om hem die morgen te vangen, want eigenares durfde Kimso niet op te pakken.
Uiteindelijk hebben eerdergenoemde kennissen het agressieve mannetje - met handschoenen aan - uit de kooi gehaald.
Hoewel wij hem heel rustig en vriendelijk tegemoet traden, liet Kimso zich ook door ons niet benaderen.
Als een ongeleid projectiel vloog hij vanuit zijn kruik door de kooi en beet zich vast in alles wat bewoog.
Toen ik een plukje hooi in zijn hooistolp wilde leggen, werd ik tot bloedens toe door hem gebeten.
We hadden tot dat moment al heel wat meegemaakt met gedragsgestoorde chins, maar Kimso spande echt de kroon.
Hij hing verstijfd in de tralies, blafte (foto), trilde met zijn snorharen en maakte geluiden die ik nog niet eerder van een chin had gehoord.
Gezien zijn gedrag leek het me wenselijk om Kimso eerst te laten castreren.
Sowieso zou hij uiteindelijk beter af zijn met een vrouwtje dan met een mannetje. 
Ook diende hij te worden gesocialiseerd, zowel t.a.v. van soortgenoten als t.a.v. mensen (foto).
De beoogde koppeling van het mannetje leek op dat moment ver weg. Voorlopig was er voor hem en ons nog wel even werk aan de winkel…
Op woensdag 30 juni is Kimso gecastreerd.
Op zijn vervoerskennel hadden wij een briefje voor de dierenarts gelegd: ‘Let op! Chin met angstagressie! Kan bijten. Vluchtgevaarlijk. Risico van shock’.
Gelukkig is de ingreep zonder problemen verlopen.
Gedurende zijn periode van herstel, hebben wij bij Kimso een stoffen knuffelbeest geïntroduceerd.
Aanvankelijk reageerde hij met ongekende agressie op deze vermeende indringer, maar niet lang daarna liet Kimso merken toch wel blij te zijn met zijn ‘slapie’ (foto).
De jonge vrouw die Kimso naar Vida Nueva had gebracht, bleek uiteindelijk niet goed in staat om zelfstandig voor chinchilla’s te zorgen.
Haar vader hakte daarom resoluut de knoop door, betaalde het pensiongeld en de kosten van de dierenarts en deed namens zijn volwassen dochter afstand van Kimso.
Hiermee werd Kimso van pensiondier in één klap gedegradeerd tot afstandschin.
Met heel veel liefde en eindeloos geduld hebben wij uiteindelijk het vertrouwen van Kimso kunnen winnen.
Van een onaangepaste, agressieve en mensenschuwe chin, veranderde het mannetje geleidelijk in een vriendelijk (foto) en op mensen gericht bokje.
Op dinsdag 6 juli slaagden wij erin Kimso te koppelen met Kyra, een angstig inteeltvrouwtje uit Ede. Het was weliswaar geen liefde op het eerste gezicht - hiertoe waren beide chins emotioneel te zeer beschadigd – maar het contact is wel uitgelopen op een duurzame relatie.
Kyra (foto) is een lief, tenger standaard vrouwtje. Ze is afkomstig van een grote groep verwaarloosde chins uit Ede.
De eigenaar was ooit begonnen met twee chinchilla’s en had de zaak volledig uit de hand laten lopen, met hevige vechtpartijen als gevolg.
Diverse chins uit deze groep van achtentwintig dieren, bleken ernstig gehavend en voor het leven verminkt.
Kyra is er als vrouwtje nog goed vanaf gekomen. Ze was een van de weinigen waarvan de oren nog onbeschadigd waren.
Tegenover Kimso reageerde Kyra bijna stoïcijns. Dit heeft een goede invloed gehad op het gedragsgestoorde mannetje.
Het tweetal heeft inmiddels een harmonieuze relatie.
Kimso is door de jaren heen een goed aangepaste, evenwichtige chin geworden. Met zijn vrouwtje onderhoudt hij een gelijkwaardige relatie.
Hij is heel lief voor haar, ook al slapen zij tegenwoordig niet meer de hele dag dicht tegen elkaar aan. (Kimso slaapt namelijk het liefst in zijn knaaghuisje beneden in de kooi, terwijl Kyra de voorkeur geeft aan een plekje op de bovenste plank).
Ook naar mensen toe is Kimso bijzonder vriendelijk en toont hij de nodige interesse.
Ikzelf kan bijna alles met het mannetje doen. Hij voelt zich volkomen veilig.
Reden indicatie:
Afgezien van de traumatische achtergrond van beide dieren, waardoor zij veel psychische schade hebben opgelopen, speelt bij Kimso ook nog een fysiek probleem. Hij heeft een stofwisselingsziekte, waardoor hij vocht vasthoudt (foto). Daarnaast heeft hij regelmatig last van hartritmestoornissen.
Met deze combinatie van problemen kunnen en willen wij eventuele adoptiefouders niet belasten.
Kimso en Kyra worden door ons beschouwd als ‘permanente bewoners’.
Wilt u bijdragen in hun verzorging?
Geweldig! U kunt Kimso en Kyra, zowel afzonderlijk als gezamenlijk, financieel adopteren.
Toegevoegd: 26 november 2007
CAÏRA, RAVAELLO EN CAPI
 |
 |
| CAÏRA |
RAVAELLO |
Caïra: standaard vrouwtje, geboren in 1996.
Ravaello: lichtbeige man, geboren in 1999.
Capi: standaard mannetje, zoon van Caïra, geboren in 2000.
Reden indicatie:
Voornamelijk een beginnend gebitsprobleem bij Ravaello.
LIZARA, NORMANO, LADINIA JR, EZIRA JR, ELAINE EN ELITA
Lizara: standaard vrouw, geboren in 1994.
Normano: standaard man, geboren in 1997.
Ladini Jr: standaard man, geboren in 2000.
Ezira Jr: standaard vrouw, geboren in 2000.
Elaine: standaard vrouw, geboren in 2000.
Elita: standaard vrouw, geboren in 2000.
Reden indicatie:
Primair het paniekerig karakter van Lizara (dit vrouwtje bijt als zij door een vreemde wordt opgepakt).
Daarnaast is bij Elita sprake van een intern probleem (vermoedelijk haar nieren).
RENATO, ROSALITA,
SALVATORE JR EN LUNA
Renato: beige man, geboren in 1999.
Rosalita: beige vrouw (zus van Renato), geboren in 1999.
Salvatore Jr: witbonte man, geboren in 1999.
Luna: beige vrouw, geboren in 2002.
Reden indicatie:
Voorgeschiedenis van gebitsproblemen.
TOURNELLA EN JIP
Tournella (foto) is geboren in 1998 en afkomstig uit Muntendam (Gr).
Samen met haar drachtige moeder Mascha, vader Marcus en broer Marco werd zij op 5 november 2001 naar onze opvang gebracht.
Het sjofele gezin was duidelijk een inteeltgezinnetje: tengere lijfjes, spitse koppies en dunne staarten.
Moeder Mascha had haar hele leven door jongen gebaard en was lichamelijk helemaal op.
Nadat zij bij ons in de opvang haar laatste jongen had gekregen, kon zij niet meer tegen het drukke gezin:
Marco had ADHD, Tournella was autistisch en had bovendien een neurologische stoornis, Laurél en Marico, haar jongste zonen gedroegen zich druk en dronken nog bij haar.
Toen zich bij Mascha een gebitsprobleem openbaarde heb ik Tournella (de underdog van het gezin) en haar lieve broertje Laurél uit het gezin genomen en samen in een aangepaste kooi gezet.
Tournella draaide regelmatig rondjes en viel steeds vaker van een plank. Het was eigenlijk niet langer verantwoord haar te handhaven in een hoge kooi.
Met Laurél (foto) heeft Tournella een geweldige tijd gehad. Ze was heel opgewekt en communiceerde met hem op een heel aparte manier.
In diezelfde periode is Tournella zich ook heel erg op mij gaan richten. Ze gaf zelfs kusjes. Dit was heel bijzonder want ze moest verder van niemand iets hebben.
Op een ochtend trof ik Tournella rechtop staande op de enige plank in de kooi. Ze reageerde niet en staarde slechts voor zich uit. Ook toen ik tegen haar praatte en haar achter haar oortje kroelde gaf ze geen krimp.
Toen ontdekte ik Laurél. Hij lag uitgestrekt onder een groot stuk kienhout. Dood….
We zijn er nooit achter gekomen wat hem scheelde. De enige zekerheid die wij hadden was dat met alle kinderen van Mascha iets aan de hand was en dat ze stuk voor stuk erg zwak waren.
Weken achtereen heeft Tournella op die plank gestaan, starend in de verte. Ze kwam er alleen af en toe vanaf om te eten of te drinken.
Ook voor mij sloot zij zich af (foto). Ik kon op geen enkele wijze nog tot haar doordringen.
Ze zat volledig opgesloten in haar eigen wereldje. Alles wat ik had bereikt m.b.t. haar autistische stoornis leek verloren.
Op een gegeven moment ben ik op vaste tijdstippen met haar gaan ‘praten’. Deze ‘gesprekken’ gingen altijd over Laurél die voor haar echt onvervangbaar was.
Ik kon merken dat deze ‘gesprekken’ haar goed deden. Op de een of andere manier ontspande zij zich bij die gelegenheden.
Op een zeker moment kwam Jip (foto) in de opvang, een standaard mannetje uit Emmen.
Hij deed mij op een bepaalde manier denken aan Laurél en ik had een voorgevoel dat hij diens plaats misschien toch wel eens zou kunnen gaan innemen.
Heel voorzichtig heb ik de beide chins aan elkaar voorgesteld. In eerste instantie draaide Tournella helemaal door. Letterlijk: zij lanceerde zichzelf al draaiend en klapte tegen het traliewerk van de koppelkooi.
Tot mijn verbazing ging Jip naast haar zitten en liet zijn voorpootje kalmerend op haar rug rusten. Het was net alsof hij wilde zeggen: rustig aan meisje, het is goed. Ik ben bij je….
Op dat moment zagen wij hoe Tournella kalmeerde: ze sloot haar ogen en viel spontaan in slaap….
Sinds die tijd zijn Jip en Tournella onafscheidelijk.
Tegenwoordig heb ik weer een goed contact met Tournella. Ze raakt wel iedere keer opgewonden als ze me ziet en ik moet echt oppassen dat zij niet uit de kooi valt als ik het deurtje open.
Enige tijd geleden heb ik haar meegenomen naar de kliniek om haar gebit onder narcose te laten bekijken.
Tournella vermagerde meer en meer, maar van een gebitsprobleem bleek geen sprake. De dierenarts vermoedt een probleem met haar nieren en mogelijk ook met haar hart. Ze heeft gelukkig geen pijn en zolang zij opgewekt en actief is blijven wij haar stimuleren.
Echter zodra haar leven lijden wordt, zullen wij haar leven laten beëindigen.
Hoe het dan met Jip verder moet, daar willen we voorlopig liever niet aan denken: die twee zijn zó op elkaar ingespeeld……
Toegevoegd: 26 november 2007
ARRIGIO EN RAFAELLA
 |
 |
 |
|
ARRIGIO
|
RAFAELLA EN ARRIGIO
|
RAFAELLA
|
Arrigio: beige man, geboren in 1995.
Rafaella: witte vrouw, geboren in 1999.
Reden indicatie:
Het neurotisch gedrag van de stressgevoelige Arrigio. Dit mannetje, afkomstig uit een opvang in Amsterdam, is sterk gericht op zijn directe verzorgers. Hij communiceert met ons op een manier die
overeenkomsten vertoont met echt ‘praten’.
Rafaella komt uit een gezin met gebitsproblemen. Haar gebit ziet er nu nog goed uit, maar de prognose voor de toekomst is twijfelachtig.
